breaking free

hai... nag oonline ajo ngaun... jeje obvious ba? masaya ko ngaun... kasi ok n ang lahat... alam n nila sa bahay... tpos msaya n din kami... hai... mdami tau ngaun dito comp shop mya na lng ulit

im not sure if i will be happy for this day or not. caz i had a fued with abie and but today im chating with my best friend in hawai...

well its my choice if i would be fine but as of now im ok kahit di na nia ko batiin ng happy birthday... communicating with her is enough gift na.

di ko alam kung ano filing, magpapasko na naman, syempre masaya sa umpisa... tapos pag bakasyon na ewan ko na... para namang di nako nasanay, lagi nmn eh, malungkot ang pasko dito sa bahay kasi lahat abala sa pagtitinda pwera lang sa kin. ewn ko ba kung bakit wala akong talent dun.

baliw ako kasi wala namang taong matino

isang buhay... isang buhay n nmn ang nwala... ang buhay na ito ay kay otie...

sya ung kapitbahay nmn na my down syndrome, kahit ganun sya masay nmn sya kasi malambing sya, matakaw tska mataba, un nga lng di sya nkkpagsalita, nkakapaghilot p nga sya tapos nkkpagtupi dn sya ng damit... kahit n ganun sya natutuwa aq sakanya kasi kakaiba sya... nung nandito pa sya naalala ko nung dinikitan nya ng flytrap ung buhok ko, kasama dun pati ung mga lamok, tapos nung tinatanaw ko sya sa bintana n mlapit sa bahay nmin. nangungupahan kasi kami sakanila, aun minsan galit sya, minsan nmn parang naiiyak. pag tinitignan ko ung mata nya parang ang kungkot lungkot nya, lalu n pg pnagalitan sya. alala ko rin nun ng nkalabas sya ng bahay tapos sumakay sya ng trycycle nakarating pa sya dun sa may baesa.
nasasaktan ako pg cnsabi ng mama ko na abnormal sya, kasi kahit n ganun sya alam ko n di dapat ganun ang trato sa mga special child kasi special nga sila. kanina nung papunta kami sa capitol para dalawin sya sabi ng mama ko patay n daw sya. nung nkita ko sya alm ko n buhay pa sya, di kami ganun ka close ni otie, pero masakit din pala tlaga mamatayan. auko pa sbhin n patay n nga sya kasi alm ko n kahit nkarepirator sya eh my hearthbeat pa sya. at dahil dun buhay pa sya. ang sakit nga lng kasi sabi ng mama ko at mga kapitd ko, "anu kba patay na sya" papasakay kmi sa elevator nun tapos naisip ko pag ako kaya nsa ganung kondisyon sasabhin din nila n patay nko? auko nun, gusto ko hanggat mu hininga pa ko lalaban at lalaban ako para mabuhay. bakit sila ganun, alm ko n pwedeng di n mgtagal si otie pero mahal nya ung mga tao kahit di nya alm mga cnsbi nila sa kanya. npaka inocente nia. pero buti n nga rin cguro un at least di n sya mg hihirap. alam ko na ito ang purpose ng araw na to kaya di ako nkapunta ng sector con sa st paul. para ipaalala sa kin ng Dyos ang tunay n halaga ng buhay. ang mahalin ang mga tao sa kabila ng lahat at gawing mas kapakipakinabang ang bawta araw ng buhay . un nga lng hirap p din aq mgmahal.